Wie mij al een poosje volgt, weet van mijn haat-liefde verhouding met de naaimachine. Eerlijk is eerlijk: deze keer lag het echt aan mezelf.
Het verhaal gaat zo:
Ik had een fleecekleed waar een enorm gat in zat. Daar besloot ik een broekje uit te maken. Dat zag er zo
uit:
De kleine man lag te slapen, dus de volgende morgen eerste werk het broekje gepast. En het zat wel een klein beetje gek. Bovendien was de binnenkant een zooitje, maar omdat ik toch nog voor de herkansing wilde gaan besloot ik hier geen voering in te maken.
Bij de herkansing deed ik dat dus wel, van een oude pyjamabroek.
En stiekem was ik er wel een beetje trots op.
Tjah, dat was dan ook wat er mis ging. De hele boel kwam niet uit. Nu bivakkeert het broekje hier:
Tot ik een fatsoenlijk patroon heb (NIET VAN INTERNET, want ik weet echt niet hoe ik dat fatsoenlijk moet vergroten) blijft de naaimachine nog even de binnenkant van de kast bekijken. (Het goede nieuws, ik heb nieuwe spoeltjes, m'n naaimachine doet het al een stuk beter).
Maar goed, ik ben een zeer eigenwijs mens, dus ik sluit niet uit dat de naaimachine vervroegd in vrijheid wordt gesteld:)